Antwoord

10. Hoe vertel ik aan mijn familie, vrienden,... dat mijn kind een handicap heeft?

Helaas bestaat hiervoor geen handleiding. Je persoonlijkheid speelt een rol, net als je relatie tot de mensen uit je nabije omgeving. Daarnaast is de situatie van je kind belangrijk. Wanneer je je al een tijdje zorgen
maakt over je kind en je twijfelt of je kind wel goed evolueert, zal je die zorgen misschien al gedeeld hebben
met je familie en vrienden. Misschien hebben zij zelf ook gemerkt dat de ontwikkeling van je kind niet goed verloopt. Wanneer dan duidelijk wordt dat je kind een ontwikkelingsprobleem heeft, komt dat niet helemaal onverwacht en is een open communicatie hierover een logische volgende stap. Een duidelijke diagnose kan een opstap zijn om je zorgen en twijfels nog eens te bespreken met vrienden en familie.

Ann, mama van Jasper: "Toen duidelijk werd waarom Jasper zo laat begon te zitten en niet tot kruipen en stappen kwam, en ik daar vriendinnen over vertelde, leek dat ook voor hen een geruststelling te zijn. Ze hadden ook al wat gemerkt en het er onder elkaar over gehad. Mij hadden ze altijd willen troosten met 'het komt wel in orde'. Nu kunnen we het er eindelijk open over hebben."

Stel dat je kindje met een handicap geboren wordt, dan kan de ontreddering, de pijn, het
verdriet groot zijn en kan je dit zelf niet eens plaatsen. Laat staan dat je hierover al met anderen kunt communiceren. Je zal het dan stapje voor stapje moeten aanpakken. Geen enkele manier om anderen te vertellen dat je kind een handicap heeft is 'goed' of 'slecht' en gemakkelijk is het nooit. Sommige ouders sluiten zich even af van anderen om te proberen de eerste verwarring een plaats te geven. De mensen uit je omgeving zullen dit aanvoelen en zich afwachtend opstellen, of er misschien niet goed meer over durven beginnen. Je zal dan zelf de eerste stap moeten zetten naar anderen, op het moment dat je je er klaar voor voelt. Probeer wel om - hoe moeilijk dat ook voor je kan zijn - met anderen over je zorgen te praten. Zo kunnen mensen uit je omgeving, je laten voelen dat zij met je meeleven en dat zij betrokken willen zijn op je kind. Zo blijf je niet alleen op een eilandje zitten met je verdriet.

Leen, moeder van Bram: "De eerste dagen nadat Bram geboren was, waren
wij helemaal de kluts kwijt. Ik bleef voortdurend bij hem en wou niemand
zien of horen. Later heb ik beseft dat ik het hierdoor mijn familie en
vrienden niet gemakkelijk maakte. Sommigen zijn mij een tijdje uit de
weg gegaan tot ik zélf het initiatief nam om hen te contacteren. Toen 
heb ik gemerkt dat erover praten hielp en dat sommige familieleden en
vrienden een echte steun konden zijn voor ons. Wij hebben een aantal
mensen nadien betrokken bij de verzorging en het omgaan met Bram."

Elli, mama van Janne: "De geboorte van Janne was  hectisch, ze werd gereanimeerd, meegenomen voor onderzoek, behandeld ... Ik wilde niemand zien, kon het niet gezegd krijgen dat mijn kind een hersenletsel had opgelopen bij de geboorte. We stuurden sms-jes naar familie en vrienden en vertelden hen zo dat we met rust gelaten wilden worden en namen de telefoon niet op. Na twee dagen belde ik uiteindelijk naar mijn ma. "Meisje, we gaan voor haar vechten" zei ze. Ik was zo blij."

Sommige ouders vinden het belangrijk vinden om zo snel mogelijk
 hun familie en vrienden in te lichten en 'zo gewoon mogelijk te doen'. Als je het moeilijk vindt om zelf de moeilijke booschap te brengen, kan de ruggensteun van bijv. een vertrouwenspersoon of een arts heel wat betekenen.

Kitty, mama van Christiaan: "Wij vroegen onze ouders tegelijk naar het ziekenhuis. Daar vertelden wij hen at Christiaan het syndroom van Down heeft en toen vroegen wij de kinderarts erbij. Zij heeft op zo'n mooie manier uitelegd wat het syndroom van Down is. Onze ouders hebben meteen vragen kunnen stellen en de kinderarts is daar uitgebreid op ingegaan. Dit hebben wij heel erg gewaardeerd."

Christophe, vader van Emma: "Onze dochter werd geboren met spina bifida, open rug. Het ligt in onze aard om meteen aan te pakken. We waren er snel uit dat we zoveel mogelijk gewoon wilden doen over Emma en haar handicap. Wij hebben onze ouders en de meter en peter daar meteen bij betrokken. We vroegen hen om anderen op de hoogte te brengen, zodat wij niet keer op keer het slechte nieuws moesten melden. We hebben ook het geboortekaartje herschreven. Het gezegde dat men 'in nood zijn vrienden kent', werd voor ons - zoals we eigenlijk wel verwacht hadden - waarheid."



Terug naar overzicht vragen